Het is niet mijn bedoeling om de emoties nog meer te doen oplaaien. Er is
al veel emotie, en er zal de komende weken, maanden en jaren ongetwijfeld
nog veel emotie zijn.
Maar toch is het niet ongepast om bij een moeilijk afscheid als dit, eventjes
terug te denken aan wat voor een persoonlijkheid Raf eigenlijk was.
Toewijding en trouwe vriendschap vormden de rode draad doorheen zijn leven.
Maar hij had nog belangrijke eigenschappen waar wij zomaar niet aan kunnen
voorbijgaan.
Zo neemt Raf een zeer kostbare muzikale bagage met zich mee. Een onmetelijke
kennis in diverse muziekgenres, een kennis die hij vergaard had door jarenlang
hard te werken, maar die hij spijtig genoeg niet meer met ons kan delen. Muziek
was een groot deel van zijn leven en zijn prestaties op dit gebied zijn niet
van de minste. Iedereen met wie hij samenspeelde zal dit pas ten volle beseffen
wanneer we bij onze eerstvolgende repetities zijn deskundig muzikaal oordeel
zullen moeten missen.
Raf bezat een mateloos gevoel voor humor. Situaties die anderen stresserend
vonden, werden door hem met de lach weggeveegd. Het zou mij daarom niet verwonderen
indien Raf, van waar hij zich nu ook bevindt, in lachen zal uitbarsten wanneer
er muzikanten tijdens deze plechtigheid fouten spelen. Met Raf in je gezelschap
was de ambiance altijd verzekerd, zijn originele vertelstijl en zijn explosieve
lach werkten zo aanstekelijk dat je op den duur niet anders kon dan gewoon
meegieren. Anecdotes lijken mij hier niet op hun plaats, maar ik kan u verzekeren,
indien ze te boek zouden staan, gaat het om honderden bladzijden.
Raf heeft zich geamuseerd, en wij met hem. Zijn leven was ontzettend boeiend,
interessant en plezant, hij bezat de zeldzame gave van iemand die op volwassen
leeftijd nog dromen uit zijn jeugd kon koesteren en deze dromen voor een groot
deel heeft kunnen waarmaken, en wat het mooiste is, het werd hem door zijn
gezin van harte gegund.
Want zij wisten dat ze altijd konden rekenen op zijn toewijding als echtgenoot
en vader. En dit is wellicht zijn sterkste punt: Raf was ontzettend trouw,
en meer nog, vriendschap was voor hem heilig.
Enkele dagen geleden zei Nele, “ik verloor niet alleen mijn man, maar ik
ben ook mijn beste vriend kwijt”, en dit typeert hem, zo was Raf niet alleen
vader maar ook de beste vriend van zijn twee zonen Rien en Jente, de beste
vriend van zijn ouders en andere familieleden, en ik ben er zeker van dat
hij ook als collega een echte trouwe vriend was. Raf was ook mijn beste vriend,
en ik spreek hier niet alleen voor mezelf maar in naam van al de makkers uit
zijn onmiddellijke omgeving.
Men zegt dat de tijd alle wonden heelt, maar ik geloof daar niet in, want
de wonde die nu werd geslagen, kan nooit meer genezen, zeker niet voor de
mensen met wie Raf in de grootste geborgenheid en intimiteit, het leven heeft
gedeeld.
Arnold De Schepper,
9 augustus 2003